فساد در منطقهء حكومت تو مىشدند . اين دلدارى شبيه مطلبى است كه قرآن مجيد نسبت به كارشكنى منافقان براى پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله بيان مىكند : « « لَوْ خَرَجُوا فيكُمْ ما زادُوكُمْ إِلَّا خَبالًا وَلَأَوْضَعُوا خِلالَكُمْ يَبْغُونَكُمُ الْفِتْنَةَ » ؛ اگر آنها همراه شما ( به سوى ميدان جهاد ) خارج مىشدند جز اضطراب و ترديد و فساد چيزى بر شما نمىافزودند و به سرعت در بين شما به فتنه‌انگيزى مىپرداختند » . « 1 » جملهء « وَلَكَ مِنْهُمْ شَافِياً » را جمعى از شارحان نهج‌البلاغه به اين معنا دانسته‌اند كه امام مىفرمايد : براى آرامش خاطر تو و شفاى درونت همين بس كه بدانى آنها از هدايت به ضلالت فرار مىكنند ؛ ولى بعضى ديگر معتقدند اين جمله اشاره به اين دارد كه اين گونه افراد همچون جرثومه‌هاى بيمارى هستند ؛ چه بهتر كه فرار كنند و پيكر جامعه از اين بيمارى وجود آنها شفا يابد و اگر امام مىفرمايد : « براى تو اسباب شفاست » براى آن است كه رئيس حكومت نمايندهء تمام مردمى است كه تحت فرمان او هستند . البته جمع ميان هر دو معنا به اعتقاد ما كه استعمال لفظ را در اكثر از يك معنا جايز مىدانيم رواست . آن‌گاه امام در توضيح بيشترى مىفرمايد : « ( غم مخور زيرا ) آنها فقط اهل دنيا هستند و به آن روى آورده‌اند و با سرعت به سوى آن مىشتابند در حالى كه عدالت را به خوبى شناخته و ديده بودند و گزارش آن را شنيده و به خاطر سپرده بودند و مىدانستند كه همهء مردم نزد ما حقوق برابر دارند ، پس آنها از اين « برابرى » به‌سوى « تبعيض‌هاى ناروا » گريختند . خداوند آنها را از رحمت خود دور سازد و هلاك كند » ؛ ( وَإِنَّمَا هُمْ أَهْلُ دُنْيَا مُقْبِلُونَ عَلَيْهَا ، وَمُهْطِعُونَ « 2 » إِلَيْهَا ، وَقَدْ عَرَفُوا

--> ( 1 ) . توبه ، آيهء 47 ( 2 ) . « مُهْطِعُونَ » به معناى كسانى است كه در انجام كارى سرعت مىكنند ؛ سرعتى آميخته با ترس